Cultuur In Beeld zoekt medewerkers om mee te helpen om ons cultureel patrimonium in beeld te brengen.
Schrijft u graag over wat er te doen is in ons Vlaanderen? Dan is dit mogelijk uw ding.
U komt terecht in een leuk team.. Interesse? mail naar: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Boeken

Boekrecensie - 1001 Nacht - Een Hervertelling - Kader Abdolah

1001_Nacht.jpg

 


Iedereen weet dat Sheherazade haar verhalen aan de machtige koning moest vertellen om aan de dood te ontsnappen. De vorst was bedrogen door zijn echtgenote en vertrouwde geen enkel meisje meer.

Omdat hij niet van plan was zich het genot te ontzeggen dat een jonge maagd hem kon geven, had hij een goede oplossing bedacht: hij liet het meisje
vermoorden na de eerste “huwelijksnacht”. Niemand kon de koning tegenspreken en dus zou er al snel een tekort aan huwbare vrouwen zijn, ware het niet dat Sheherazade
onbevreesd haar groot talent inzette: zij was mooi, maar ze was vooral een uitstekend vertelster.

Elke avond eindigde ze het verhaal met het vooruitzicht op een spannend vervolg, zodat de koning haar spaarde. De auteur is in Iran opgegroeid met deze verhalen, schrijft hij in zijn inleiding, al las hij vroeger telkens maar een paar bladzijden. Daarvoor geeft hij geen reden, maar het zijn natuurlijk geen kinderverhalen, het zijn wel degelijk sprookjes voor volwassenen. In nogal wat verhalen gaat het over verliefd worden, lust, macht, ontrouw, mishandeling en moord, meestal met een onderliggende boodschap.

De auteur legt op blz. 170 uit dat het in hoofdzaak gaat om “de eenvoudige mens van levenservaringen te voorzien”. Zoals het voor sprookjes betaamt treden er bovennatuurlijke krachten in werking. Het verschil met Europese sprookjes is dat er niet alleen tovenaars en heksen optreden, maar ook duivels en djinns die je in flessen kan
opsluiten of ze op eigen risico kan bevrijden.

Een verschil is ook dat God nooit veraf is, maar pas ten tonele verschijnt nadat “het lot” het leven van een mens heeft doorheen gegooid.


Abdolah plaatste op de kaft: “EEN HERVERTELLING” en dat is wat hij doet. De intriges blijven behouden, maar ze zijn aan de moderne lezer aangepast wat stijl en taal betreft. De
eerste uitgaven (bv. de bekende Antoine Galland, die hij vermeldt op p. 154) zijn zo stroef geschreven, dat het lezen een opgave wordt. Opvallend zijn andere aanpassingen. Zo viel
me op dat in de Galland-vertaling staat: “ “Masoud!Masoud!” en terstond klom er een andere zwarte uit de kruin van een boom... .” Bij Abdolah klimt de slaaf/dienaar niet uit
een boom (!) en is hij niet zwart: “De sterke Masoud kwam opnieuw vanachter de bomen te voorschijn.”


Kader Abdolah last regelmatig bedenkingen en uitleg in, zodat zijn boek nog méér “een kruispunt wordt van Oost en West” dan de oorspronkelijke Franse en Engelse vertalingen.
De lezer zou bv. nooit opmerken dat er achter de verhalen als een onzichtbare rode draad de altijd durende politieke spanning tussen de Arabieren en de Perzen aanwezig is (p. 281).
Hij eindigt met de mededeling dat hij niet alle verhalen heeft opgenomen, maar er bewaart voor deel II.


Kader Abdolah is een schrijversnaam. Hij vluchtte uit Iran in 1985 en kwam in Nederland terecht. Op p.281 schrijft hij: “Ik zie dit hervertellen als het werk van een schrijver in
ballingschap, ... en geleidelijk aan besefte ik dat ik eigenlijk de Nederlandse taal geleerd heb om dit werk te doen.”


Gerda Sterk, lid van VJV, SKEPP

2020 Kader Abdolah
2020 Prometheus Amsterdam
www.uitgeverijprometheus.nl
ISBN 978 90 446 3896 7

0
0
0
s2smodern

Boekenrecensie - 'Benedendeks' - Sophie Hardcastle

123587728_352893495978338_6775642503887222269_n.jpg

 


Als je “literaire roman” op de cover ziet staan, dan weet je dat het niet alleen om een verhaal gaat, maar dat de auteur ook belang zal hechten aan de taal, de beschrijvingen, de beeldspraak. De jonge Australische (1993) heeft het vooral gezien in kleuren.

Op de eerste bladzijde van het verhaal lezen we: “twee is rood en negen donkerroze; drie is verontrustend groen en nul is nietszeggend wit”.

Deze synesthesie trekt ze door in het hele boek.

Ze schildert als het ware een canvas met gevoelens, waarnemingen en kleuren. Met “is ademhalen een keuze?” en “op zee hoort niemand je schreeuwen” spreidt ze een dreigende schaduw uit over de rest van het verhaal.


In verschillende korte hoofdstukken leidt Hardcastle ons door een belangrijke periode in het leven van de pas afgestudeerde Olivia.

De jonge vrouw wordt kotsmisselijk wakker op een schommelende boot en herinnert zich niet veel meer van de avond, behalve dat ze te veel gedronken heeft en fel geruzied heeft met haar vriend. Per geluk is haar redder de betrouwbare Mac en zijn blinde vriendin die haar in de volgende hoofdstukken op sleeptouw nemen en haar leren zeilen.

Vier jaar later vinden we Oli, die intussen bedreven is in de taal van de zee, terug op een yacht op weg naar Auckland in het gezelschap van 5 mannen.

Ze leert hoe gevaarlijk de situatie is voor een vrouw alleen en dat de open zee een vijand is als niemand je hoort schreeuwen. Wat ze meemaakt veroorzaakt fysische en psychologische schade en pas in de laatste hoofdstukken kan ze in een gezelschap van vrouwen eindelijk onder woorden brengen wat haar overkwam.

Hardcastle brengt in beeld wat een dagelijkse realiteit is: verkrachting en huiselijk geweld. De mannen van de zeilboot vergoelijken hun gedrag door bijvoorbeeld te zeggen dat vrouwen aan boord van een schip ongeluk brengen, of dat Olivia het zelf uitlokte (ze is zo mooi), of dat het een bewijs van hun liefde is.

Vrouwen van hun kant schamen zich alsof ze zelf schuld hebben aan het seksueel misbruik, omdat ze “niet gewoon geschreeuwd hebben”
Verwacht niet dat Olivia de perfecte man zal tegenkomen die haar het trauma kan doen vergeten, integendeel bijna, Hugo brengt alle donkere ervaringen weer tot leven ondanks
zijn liefdevolle, tedere benadering. De heling in deze feministische roman komt van de liefde en de steun van vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt.


In een interview zegt Hardcastle dat ze het idee voor dit verhaal opvatte na een gesprek met vrouwen die ooit met een mannelijke crew de zee opvoeren.

Zij vertelden haar: “ Je moet weten met wie je de zee kiest.

Je moet ze met je leven kunnen vertrouwen, want op zee hoort niemand je schreeuwen. Als er iets mis gaat op een schip, dan gaat het heel snel heel erg mis”


Het is een mooi, aangrijpend verhaal over een schrijnende ervaring, het ontdekken van identiteit, het diepgaande genot dat de dialoog met de zee kan schenken.

Er zijn een paar verwijzingen naar klimaatverandering en kunstbeleving.


Voor iedereen die van een boek (nog) méér verwacht dan een goed verhaal.

  • Sophie Hardcastle: Benedendeks
  • Uitgegeven bij Prometheus (ISBN 9789044642926)
  • Prijs: 21,99 euro
  • Steun de boekhandel, en koop dit boek lokaal!

Gerda Sterk, lid van VJV en SKEPP

Voor CIB - Didier De Wever

 

0
0
0
s2smodern