Front- & Backstage

Maas & Demets toert.

Arne_en_Steve.jpg

Nee,  Maas & Demets is geen bouwfirma nog één of andere winkelketen en ook geen horecazaak maar wel een oerdegelijk akoestisch muzikaal duo die perfect op elkaar ingesteld zijn.


Brasserie "Het Achturenhuis" te Ledeberg staat maandelijks garant voor een optreden van uitstekende bands allerlei. Dit werd weer eens bevestigd met een geslaagd optreden van twee topmuzikanten.

Arne.jpg


De “jongeling” bij dit duo is 25 jarige Arne Demets uit Ledegem West Vlaanderen die de muzikale microbe duidelijk van huis uit meegekregen heeft. Amper uit de pampers probeert Arne zijn eerste  instrument een trompet maar de gitaar van zijn moeder lag hem algauw beter. Op 12-jarige leeftijd volgde hij opleiding gitaar in het conservatorium te Kortrijk. Later vervolgde hij zijn muzikale ambities aan het Antwerpse Kunsthumaniora (jazz/pop-rock) waarna hij zijn masters voltooide aan het KASK conservatorium te Gent.    
Met zijn trio “The Blues Vision”  bracht 3 CD’s uit: "School Blues", "Counting Sheep" en het iets meer rock getinte  “Kind of Blues”. CD’s waarvan hij samen met drummer Bernd Coene het merendeel van de songs schreef.                                                                                                             
Naast “Stix & Stuff”, “Ed & the Gators”,” Experience Jimmy Hendrix”,” Elan”, “Old  Skool Blues band”, “Malcolm X” (muzikaal theater) kun je Arne ook op verschillende bluesjams zien.

Steve.jpg


Steve Maas is  de “oudere” klasbak van de twee en opereert uit het Oost Vlaamse Zaffelare. Steve is eveneens een uitstekend gitarist en daarnaast een begenadigd singer/songwriter. Na eveneens in verscheidene bands gespeeld te hebben houd hij het tegenwoordig bij de twee blues/rockbands “Stix & Stuff”, “The Snow Monkeys” en de gebruikelijke bluesjam sessies in De Mooie Molen.
Steve Maas en Arne Demets kennen elkaar reeds geruime tijd maar een eerste samenwerking kwam er een pas drietal jaar terug  toen Steve's band Stix&Stuff aan een upgrade toe was. Arne en Bernd Coene (drummer bij The Blues Vision) werden de nieuwe aanwinsten bij Stix&Stuff. Dit resulteerde onmiddellijk in een sterke muzikale en vocale groep. Een zalfje voor het muzikaal oor voor menig muziekliefhebber.
Als duo speelden Maas &  Demets voor het eerst samen tijdens de Gentse Feesten 2016 in “Het Gouden Mandeken”, een gezellig authentiek keldercafé net onder “Het Vleeshuis”. Het optreden was toen nog  op elektrische gitaar. Zes maand terug waren beide vrienden (nog maar eens) op bezoek bij gitarenbouwer Erik Geraerts te Brussel. Een mooie akoestische gitaar in de shop viel daar op en al snel werd Arne verliefd op de sound en degelijkheid van het instrument. De nieuwe aankoop deed beide heren besluiten het toch maar eens volledig akoestische set (terug naar de roots) te proberen en zowaar het werkt heel goed zelfs. Arne op akoestische gitaar is bijna een goddelijk moment. De samenzang tussen beide heren zit perfect, Arne ietsje laag en Steve een octaaf hoger, subliem. Ik vroeg me af hoe mooi het zou zijn indien er nog stemmen zouden bijkomen. In de wandelgangen horen we dat er hier en daar wel eens een viool contrabas of dergelijk instrument het duo kan begeleiden. Het word dus vervolgd en wij kijken ook uit naar nog meer.

Arne_Steve_en_Olga.jpg


In het achturenhuis konden we genieten van een rollercoaster van blues, Americana ,country, soul, enz. Nummers zoals “I’m on fire”, “The Breeze”, “Tiger by the tail”, “One horse town”, “Take me down little Suzy” (The Stones), “All my exes live in Texas”, “Mustang Sally”, “Suspicious Mind” en “Michigan milk carton kids”. Mooi moment was het ook toen Olga (een dame uit het publiek) spontaan “Suzy Q”  van CCR meespeelde op gitaar samen me Arne. Dergelijke niet afgewogen optredens zorgen altijd voor een uitstekende en warme muzikale avond en de reden waarom wij er altijd bij zijn.

Hieronder een een kleine impressie/fotoreportage: 

 

Op 17 Mei is het volgend optreden in Het Achturenhuis met het vader/dochter duo “Semper Pie”

 

Artikel/foto's: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

“RIP Willy Willy... a man so nice, they called him twice!”

WW_2.jpg

13 Februari 2019 zal de Belgische muziekgeschiedenis ingaan als een trieste dag. De dag dat een groot rockgitarist de lange strijd tegen de vreselijke ziekte kanker verloor. Guy Swinnen, familie, vrienden,  management en de hele Belgische muziekwereld zijn zwaar aangedaan door zijn heengaan.


Willy Lambregt, zo luid zijn echte naam, was een echte rocker tot op het einde maar dat einde was niet bitter maar juist heel vrolijk. Dat bewees hij vorige week donderdag 7 februari nog toen hij live te zien was op de uitreiking van de MIA’s. Oneindig veel respect voor deze man.
Willy Willy begon op jonge leeftijd  zijn muzikale carrière als gitarist bij Arbeit Adelt  met Marcel Vanthilt, Dani Klein. Sommigen kennen Willy Lambregt ook als de immer vriendelijke man die dagelijks met de trein vanuit Liedekerke naar zijn werk "Lesley’s  Musicstore“ te  Brussel reisde.

b_800_600_0_00_images_artikelfotos_januari2019_WW_1.jpg

In 1986 dan richt Willy samen met Dani Klein en Dirk Schoufs “Vaya Con Dios” op. Een band gekend van hits zoals “Just a friend of mine “ en "Nah neh nah" en "What's a women" In 1985 verlaat Willy Willy ook deze band en kom uiteindelijk en definitief bij The Scabs terecht waar hij naast Guy Swinnen het mooie gitaarweer maakte.
In November 2018 bracht Willy Willy nog een solo album “Vampire with a tan” uit. Hij zal het succes ervan nooit kennen.

Scabs1.jpg

Eén van de mooiste momenten moet geweest zijn toen The Scabs op 7 februari de Lifetime Achievement award  mochten ontvangen voor hun 40 jaar lange en rijk gevulde rockcarrière.
Uitspraken over Willy Willy zijn er bij de vleet zoals de titel hierboven beschreven door van één van zijn vele goede vrienden Chris VN. Zo ook een typerende uitspraak van de Generaal himself “De dag dat ik thuis blijf is het naar de vaantjes” en hij bleef niet thuis. Rockbloed kruipt waar het niet kan gaan dat heb ik altijd al geweten.
Hoe het nu verder moet met The Scabs die momenteel aan het toeren zijn is onduidelijk. Een goede manier om het verdriet te verwerken, zo word gefluisterd, is Willy’s wens te eerbiedigen en verder blijven spelen. En dat zijn de echte “Hard Times”.

Klik hieronder op de foto voor de video fotoreportage (song The Odds - INE)

WW_rouwbrief_Aangepast.jpg

 

Artikel en foto's: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

De man "met al zijn kleren aan"

TBV_1.jpg


Experience Jimi Hendrix - Arne, Hanne & Bernd Zo noemt deze driekoppige tijdelijke band maar men kan ze gerust een voorzetting van de voorlopig gestopte 'The Blues Vision' noemen.

b_800_600_0_00_images_artikelfotos_februari2019_TBV_2.jpg


Sedert geruime tijd volgen we het reilen en zeilen van gitaarvirtuoos Arne Demets (Little Jimmy) uit Ledegem samen met zijn vrienden Hanne en Bernd. Een gitarist die ons meerdere malen de tranen in de ogen deed krijgen, gewoon omdat hij zo gevoelig kan spelen en omdat we hem begrijpen. The Blues Vision was de band waarbij Arne & co jarenlang heel mooie dingen lieten zien op festivals, muziekpubs en zo veel meer. De groep bracht in die toch vrij korte periode drie prachtige CD’s uit. De vele muzikale zijsprongen van de drie talentvolle bandleden zorgden ervoor dat The Blues Vision op voorlopige halt werd geplaatst. Gelukkig voor ons en de grote schare volgers die ze hebben zorgt TBV af en toe voor een “uitspatting” en zo konden we op een druilerige avond Experience Jimi Hendrix  aanschouwen. Een avondje vol met live Jimmy Hendrix songs daar zegt toch geen enkel rechtgeaard rockliefhebber nee tegen. Een mooie ode aan de legendarisch gitarist die voor velen een voorbeeld is.

TBV_3.jpg


Plaats van het gebeuren was “Herberg De Avonden” te Machelen een gekende muziekkroeg op een stagedive van Stad Deinze. Net zoals “A band of gypsys” en vooraleer ze “erop vliegen” houden  Arne, Hanne en Bernd altijd een warme groepsknuffel. Een mooi moment en de manier waarop deze drie vrienden elkaar een goed optreden wensen en het werkt, iedere keer weer. Arne’s gitaar knalt onmiddellijk op het openingsnummer 'Killing floor' gevolgd door het welbekende en scheurende 'Foxy Lady'. De muts van drummer Bernd is al snel verdwenen en zijn haren vliegen omhoog. Tussendoor brengen de groep ook nog eens een hommage aan Bob Dylan met 'Like a Rolling Stone' een song die toch al dik 50 jaar oud is. Op 'Hey Joe' komt Arne’s typische gitaarwerk ten volle tot zijn recht met stomende solo’s en passende “whah whah” sounds maar ook Bernd deed zijn duitje in het zakje en sleurde er een strakke en meeslepende drumsolo bij. 'The Wind Cries Mary' en 'Purple Haze' vervolledigden het eerste deel van de set.

 Het tweede deel verraste ons door het gastoptreden van 'de man met al zijn kleren aan' (een uitspraak van een fan) singer songwriter Bert Marijsse. Bert speelt eigenlijk een thuismatch. Geboren in Machelen en nu in Luxemburg wonende kwam hij voor deze speciale gelegenheid eens een homematch spelen. Samen met deze uit het goeie (noten)hout gesneden muzikant kregen de songs zodoende meerdere lagen. De stijl en manier waarop Bert zijn gitaar beroerd (tokkelend) vormden een perfecte aanvulling op het toch al energieke optreden. De laatste rechte lijn werd ingezet met Chip Taylor's 'Wild Thing' waarna we verder konden smullen van 'Machine Gun'. In de afsluiter 'Voodoo Child' mengde het drietal de ziel van hun idool met een stevig potje van Arne’s betere  gitaarwerk. WOW daar word je even stil van.

Een fotoreportage: 


            

                                      
De Experience Jimmy Hendrix band: 

                                                                                                                    
Arne Demets: behaalde een bachelor gitaar aan het KASK Conservatorium. (The Blues Vision, Stix&Stuff, Ed & The Gators, Maas-Demets, Elan)

Bernd Coene: volgde een opleiding drums aan het KASK Conservatorium. (RAMAN, Reena Riot, The Blues Vision, Snow Patrol, Stix & Stuff).

Hanne Vandekerckhove: studeerde pop basgitaar (en lerarenopleiding) aan het conservatorium. (Jacle Bow,  Umm, The Blues Vision).

Artikel/Foto's: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

I need some interaction…of the lovin kind.

Elsewhere_Bound-promopic-3-MidRes_Aangepast.jpg

Ik was er niet klaar voor. "I ain’t ready" maar een singer-songwriter die zijn vijfde studio-album in minder dan 10 jaar uitbrengt dat vraagt toch even om wat meer verduidelijking over deze ras muzikant en zijn muziek.

 

TLT1_Aangepast.jpg


Tiny Legs Tim mag dan voor sommigen misschien nog een onbekende zijn maar in het Belgisch blues wereldje en daarbuiten is hij dat zeker niet en tevens een graag geziene muzikant.
Afkomstig uit Westouter (Heuvelland) vertoeft Tim De Graeve tegenwoordig in Gent zijn huidige woonplaats waar hij naast zijn vele muzikale activiteiten ook één van de drijvende krachten is achter de gekende blues jams in de Missy Sippy blues & roots club.
Zoals meermaals het geval is werd muziek er in de prille jeugdjaren in het oudelijk huis met de (sol)lepel ingebracht, ditmaal door de uitgebreide platencollectie van diens vader. Waar Tim aanvankelijk meer interesse in jazz en klassieke muziek had groeide de liefde voor blues stilaan met voornamelijk de Missisippi delta blues.
In zijn tienerjaren, gebeten door de blues microbe, speelde Tim gedreven op gitaar vooraleer hij kort na zijn studies ernstig ziek werd. Een aangeboren leveraandoening resulteerde in twee levertransplantaties. Een ziekte die zijn leven zou bepalen en de trigger was om voluit voor muziek te gaan, een mooie drijfveer. Veel complicaties verder begon zijn eigenlijke muzikale carrière en dit moet zowat rond zijn 29e geweest zijn.
Men vind Tim niet alleen op optredens of blues jams maar ook platen- en muziekbeurzen zijn z’n ding. Zo zie je hem zelden zonder een pakje ouwe blues platen tot zelfs een gitaar om zijn uitgebreide collectie van bijna 30 stuks verder aan te vullen.

 

LP-front-72dpi_Aangepast.jpg

Als voorloper van het vijfde studio-album Elsewhere bound werd op 7 december 2018 de gelijknamige eerste single en bijbehorende clip met succes uitgebracht. Ondertussen word er reeds aan een tweede single (eveneens met clip) gewerkt die ons half februari gaat vervoegen.


Het “full album” zal op 1 februari uitgebracht worden op het “SING MY TITLE label en dit zowel op CD als LP mede op alle digitale platforms.
Op deze nieuwe plaat laat TLT zich op piano, harmonica, blazers en percussie begeleiden door een kruim van negen muzikanten, een keuze die hij van meet af aan maakte. Elsewhere bound is een plaat waar Tiny Legs Tim niet bang is om te experimenteren een productie waar hij de akoestische bare-to-the-bone intimiteit van voorganger ‘Melodium Rag’ ruilt voor een stevige productie met een uitgebreide band. Tim’s zang en gitaarspel, zij het nu ritmisch of slide, word zweperig ondersteund door onder andere de blazers sectie, piano en gekende mondharmonica virtuoos Steve Troch. Stevige, meeslepende maar tevens ook erg gevoelige blues. It’s a changing game. Een plaat die live in één "ruimte"  werd opgenomen (geen overdubs) Dit resulteert in een stomende smeltkroes van Blues, Soul, Rumba, Americana, Touaregblues, Louisiana Swamp, en Woodstock Rhythm & Blues. Door een zoektocht naar directe aanpak en authenticiteit tijdens het opnameproces voelde TLT de nood om ‘Elsewhere Bound’ breder in te kleuren. Een plan dat al enige tijd aan het rijpen was maar door muzikale indrukken tijdens een reis naar New Orleans hem definitief over de streep trokken.


Elsewhere bound dat 10 songs bevat is een veel kleurig album waarvan hoes geschilderd werd door Jannes De Schrijver, (een jonge kunstenaar/illustrator uit Gent en trouwens ook muzikant).


Bij het beluisteren van dit album denkt men soms terug naar de jaren 40 maar toch hebben de nummers een hedendaags karakter. Mijn favorieten zijn (voorlopig althans)  de titelsong, het opgewekte “In the morning”,”The lovin’ kind”, “Don’t be sorry” en gevoelige “Nowhere my home”.
Tracklist: 01. Elsewhere Bound 02. One More Chance 03. Still In Love 04. In The Morning 05. Nowhere My Home B 06. The Lovin’ Kind 07. Don’t Be Sorry 08. The Game 09. New Place 10. I Ain’t Ready

 


Begeleidende muzikanten:
Tom Callens: blazersarrangementen, bariton en tenor sax; Mark De Maeseneer: tenor sax ;Marie-Anne Standaert: trompet; Yves Fernandez: trompet; Luc Vermeir: Piano; Steven Troch: Mondharmonica; Filip Vandebril: Bas/contrabas; Amel Serra García: percussie; Frederik Van den Berghe: drum.


Na het uitbrengen van het album volgt er een promotietoer met volgende datums:
22/O2: De Singer , Rijkevorsel
01/03: AB, Brussel
08/03: De Roma, Antwerpen
28/03: De Casino, St Niklaas
29/03: 4AD, Diksmuide
14/05:Handelsbeurs, Gent

Artikel: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

Be Clever .... think Cover and .... look out for CLOVER

Cl_1.jpg

 

Alsof ik alle tijd van de wereld heb en helemaal niet gehaast ben strompel ik door de vrieskou naar de cafetaria ’t Veerleveld van de sporthal te Zaffelare.

 

     CloverLogoMetTekst.png

 

 

 

 

 Clover, een band ontstaan voor 2018 onder andere naam, zou daar hun tweede openbare optreden geven in deze bezetting. De nieuwsgierigheid in mij zegt me “daar moet je naartoe”.

 

CL_2.jpg


De coverband Clover bestaat uit vijf Vlaamse muzikanten (met een behoorlijk muzikaal verleden) die sinds het ontstaan van de groep aan het repeteren geslagen zijn. Hun eerste gitarist werd 10 maanden geleden door omstandigheden vervangen door de huidige gitarist en toen onstond de naam Clover. Sinds hun jeugd zijn ze intens met muziek bezig en dat is bij een paar toch al zo’n 40 jaar, niet niks dus. Twee weken terug werd Clover met hun eerste openbaar optreden voor de leeuwen gegooid tijdens de  Nieuwjaarsdrink van de wijk Kapelleken te Lochristi. De leeuwen en leeuwinnen hapten toe en brulden dat het lekker was.
Met een gerust gemoed maken we een babbel met de enthousiaste zangeres Arlette. De doelen zijn zich samen amuseren en muziek maken terwijl  ze het publiek meenemen naar een tocht in het verleden. Het verleden blijkt duidelijk wanneer we de setlist bekijken. The Cream, The Beatles, CCR, Gary Moore, The Who, Mike Oldfield, George Harrison,  Steve Miller Band, enz. Behoorlijk gedurfd repertoire is dit maar ook recentere songs behoren tot een avondje swingen. Niets exclusief voor oudjes alleen dus maar muziek voor iedereen.
Wim Tavenier, Daniel Loeman en  Marc Van Hecke, mannen met al wat jaren op de teller, kennen elkaar al zeer lang en speelden samen in verschillende bands. Zo mag men bevoorbeeld ook niet verbaasd zijn wanneer een avond begint met een aantal instrumentale Shadows nummers.

CL_3.jpg


Het optreden ging vrij vlotjes voor een nieuwe band. Zangeres Arlette doet wat ze moet doen de beuk erin krijgen en zo houden. Regelmatig en toepasselijk horen wij drie backing stemmen wat het geheel erg mooi en afgewerkt doet klinken. Lead gitarist Walter sleurt er een goed aantal mooie gitaarsolo’s bij al moet hier opgemerkt worden dat deze iets luider mochten. Op “I don’t wanna talk about it” en  “Careless whisper” haalt Marc (de ritme gitarist) zijn saxofoon boven wat garant staat  voor close feelings. Zo moet het.

Mooie verrassing alweer was wanneer zangeres Arlette er Henri  Minnebo (zanger bij The Henchmen) een oude bekende erbij haalde en samen "Stop dragging my heart around" van Tom Petty & Stevie Nicks zongen. Het kon niet meer op maar toch…
Als toemaatje kregen we “Does your mother know” van ABBA en “Iwant you to want me” natuurlijk willen we dat.

CLOVER bestaat uit de volgende leden:
 - Daniel Loeman: basgitaar, backing vocals ( Perte Total,The Glory, Il Murena, Café Noir, Sweet & Gently, Velvet Morning)  Begeleiding van Jimmy   Frey, Ann Christy, Urbanus, Willy Sommers,
Gunther Neefs
- Wim Tavenier: Drums, backing vocals (The Few, Bronxx, Big Noise, Perte Total, Frank & The Face,) Sessies met Gorki, Noordkaap, The Scabs,enz.
- Arlette Criel: leadzangeres (muziekschool)
- Walter Van Belle: leadgitarist (muziekschool)
- Marc Van Hecke: gitaar, saxofoon, backing vocals.(Perte Total, Sweet & Gently, begeleiding Vlaamse vedetten)

Meer over Cover op https://www.musi-clover.be/

Video fotoreportage

 

 

Artikel en Foto's: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

Moederkip Tessa met haar kuikens

Front.jpg

Op een koude donderdagavond konden we genieten van "Mother T & The Chicks" in Brasserie Achturenhuis te Ledeberg. Een full house voor de kippen.

Mother T & the Chicks timmert pas enkele jaren aan de weg maar is goed op weg een gevestigde waarde in de blues & roots circuit te worden. Deze vrij jonge muzikanten met plaatselijke roots zijn behoorlijk geschoold en dat hoor je. Ze brengen op eigenzinnige wijze originele jazzy, bluesy, soulfull songs met veel passie met duidelijke verwijzing naar verborgen schatten. Soms een beetje dromerig en dan weer een stevig potje muziek. Moeilijk om op dergelijke ritmes te kunnen stilstaan.

MT_1.jpg

Ieder past perfect in de band. Zangeres Tessa De Vreese  is terecht de “moeder” en ontbolsterde zich als centrum van de band. Ze legt dan ook veen hele mand emotie in haar songs.  Een ware  jazzy stem die soms ook agressief voor de dag komt en daar houden we van. Opmerkelijke gitaarrifs en dito solo’s horen we van Bram met hier en daar een slide nummer gespeeld met bottleneck op een metalen hollow body guitaar, subliem.

MT2.jpg

Olivier laat zich behoorlijk opmerken op mondharmonica en ontbloot de ziel van ware blues met zelden gezien passie. De wisselwerking  tussen zijn mond harmonica en zang van Tessa staat garant voor kippenvel momenten samen met een blij gevoel. Het laat U niet onberoerd. “I just want your love”, een song die daar het perfecte voorbeeld van is.

Frederik daarentegen is mede met Quinten de helft van het drijvend ritme van The Chicks. Deze laatste laat zich af en toe eens goed gelden met een voorbeeldige contrabas solo waarover ik een bevriend bassist/contrabassist stilletjes hoor zeggen "dat kan ik niet". Voortgestuwd door haar Chicks trakteert Mother Tessa ons nog op een laatste nummer " That's alright" en dan gaan de vleugels er volledig af.

GROOVY

 

De band bestaat uit:
Tessa De Vreese : zang

Olivier Vander Bauwede: mondharmonica, zang, gitaar
Bram Beelaert : ritme - en slidegitaar
Quinten De Vlaeminck : Contrabas en zang
Frederik De Cocker : Drum

Mother T & The Chicks brachten vorig jaar hun eerste album uit, gewoon Mother T& The Chicks genaamd

MT_TC.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Video fotoreportage

 

Brasserie Achturenhuis te Ledeberg staat altijd garant voor een uitstekend optreden.

Artikel/foto’s: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern