Front- & Backstage

OC GBS Lochristi Pinksterweekend

Bieze_Beize2_Aangepast.jpg

Het oudercomité van de gemeentelijke basisschool te Lochristi organiseerde op 9 juni een fuif ten voordele van de leerlingen “Back tot  80’s, 90’s & 00’s” (maar volgens mij ook een flink stuk in de 21e eeuw) .

Kurt_B_Aangepast.jpg


Een partyavond die doorging in de grote tent op het speelplein van de gemeentelijke basisschool.
Er stond slechts één liveband op het programma maar dan eentje van formaat en daarna een DJ voor de afterparty. Partie Party is de een Gentse live partyband rond Kurt Burgelman Bieze Beize) met vaste kompanen Bart Mareen op bas en Guy De Mulder op drum. Een door de solsleutel geslepen trio.

Kurt_en_Bart_Aangepast.jpg


Met vers gescherpte tenen bracht podiumbeest Kurt Burgelman het publiek de overvolle zaal mee op een tocht vol muzikale en ludieke hindernissen. Het hoeft geen betoog dat de hele menigte al snel meebrulde en op volle toeren draaide. Partie Party is eigenlijk een sneltrein van aaneengeregen onversneden pop en rock hits al kan er hier en daar wel eens een Vlaamse klassieker bij. Natuurlijk kon Loetsebollekezoetse niet onbreken en ontketende een ware brulpartij. Tussendoor kliefde Kurt het optreden eens in twee en zocht er een “slachtoffer” uit (lees blondine) kwestie om het begrijpelijk te houden.
En voor je het weet is alles voorbij, dat was snel. "wilde mee maa trouwen oastemblieft".... Nienk.

En nu is’t aan jou DJ Charlie

 

 Hieronder de foto/videoreportage

Artikel en foto's: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

“Dirty Phil” @ The Crossover.

DP_band.jpg

De naam Dirty Phil van deze groep doet vermoeden aan een vieze of vuile vent of iets dergelijks maar niets is minder waar al heeft het ontstaan van de naam "ergens" een ludieke toets die ik jullie onthou.

Amper twee jaar terug besloten enkele vrienden uit Zelzate, Evergem en Assenede onder leiding van Patrick De Landtsheer en Davy Van Engel een band op te richten. Bedoeling was zowel eigen nummers als covers te brengen met een rock en bluessausje in zijn vele vormen. Patrick had reeds enkele songs "liggen" en nog meer ideeën in zijn hoofd zitten. Zoiets leert men al gauw wanneer je tegen deze enthousiaste muzikanten over muziek spreekt. Met de combinatie van eigen werk en covers waagt Dirty Phil zich op een onbekend terrein, een combinatie die het uitstekend doet zo bleek achteraf. Invloeden zijn rock en bluesbands avan velerlei allooi.
Ervaring samen met nieuw talent moet deze groep de nodige bekendheid brengen en nee het is geen veredeld excuus om samen enkele biertjes te kunnen drinken.
Na enkele try-outs waren we opnieuw van de partij en deze keer in de gezellige music pub The Crossover te Langerbrugge voor wat de band hun tweede officiële optreden moest geweest zijn.

Pat_en_Daf.jpg

Een band in The Crossover  word meestal aangekondigd door de café uitbater en oud zanger zelf Bart De Walsche. Ditmaal werd het een introductie met een emotionele noot. Bart bracht een toast aan zijn (en vele anderen) pas overleden goede vriend Hendrik De Rubbel met de boodschap “laten we allen elkaar graag zien en dat ook genoeg zeggen”. Ik zie u graag, ik zie u graag, ik zie u graag.
 
Dirty Phil opent met het gelijknamig nummer, een licht rockgetinte song met interessante tekst gevolgd door een instrumentaal nummer van de hand van "Patje". Daarna worden we afwisselend verwend met covers zoals "Californication", "Zombie", "The man who sold the world", "Sweet home Alabama" en met eigen werk. "Hey Joe" (Jimmy Hendrix) is een positieve verrassing door zijn eenvoud en toch klinkt het super. Daf Dof doet een poging om de dorstigen te laven en dat lukt ook. Enkele mooie solo’s van Jens De Borst vallen ons regelmatig te beurt. Jens is overduidelijk geen gitarist “in de luiers” meer. Er mag best ook eens vanuit de nek gesoleerd worden zegt hij en demonstreert dit tot groot jolijt van het uitzinnige publiek.

Jens.jpg

Ondanks dit één van Dirty Phil's eerste optredens is zit alles strak en vlot in elkaar. De eigen nummers kun je  omschrijven als ongecompliceerde rockmuziek met dito teksten. “True desire”, een nummer met veel dynamiek en ritme, steekt er bovenuit en is in ieder geval onze favoriet. "Never to late" zijn we  nooit (wanneer het vrouwke mee is) en “Friends till the end” dat zal Bart beslist beamen.
Er is zeker nog werk aan de show en muziek wat ook begrijpelijk is bij zo’n jonge band maar ’t is een knies die daarover zeurt. Wat wij hoorden en zagen is een uitstekende start van een band die zeker nog verder zal groeien.

Bandleden:
Davy “Daf Dof” Van Engel (Zang), Patrick "Patje" De Landtsheer (Gitaar, zang), Jens De Borst (Gitaar), Mario Audenaert (Basgitaar), Luc Baeke (Drum)

Foto/videoreportage: klik en geniet.

 

 

 

Artikel en foto's: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

De allerlaatste keer en dat doet zeer.

b_800_600_0_00_images_artikelfotos_mei2019_Feestpaleis_Bennie.jpg

Op zaterdag 26 april waren we met gemengde gevoelens te gast in “Het Feestpaleis” te Beervelde. Triest omdat het gedaan was en er nooit meer zou komen wat ooit voor velen hele mooie herinneringen oprakelt. Blij omdat dit geen beter afscheid kon zijn.


Het Feestpaleis te Beervelde was bijna een eeuw bekend in Vlaanderen en ver daarbuiten. Door de tientallen jaren heen hebben honderden koppels elkaar er gevonden en dit zal voor altijd in hun geheugen blijven bestaan. De bijnaam Boerenpaleis staat in ons geheugen gegrift maar zeker Patrick’s ludieke antwoord daarop: "Indien al onze vrouwelijke klanten boerinnen zouden zijn word ik met plezier boer".


Een kort overzicht over deze  feestzaal :
In 1927 opende het Feestpaleis voor het eerst zijn deuren. Een naam die tot op heden zou blijven bestaan. Het gebouw heeft in zijn leven een rijke en gevarieerde geschiedenis meegemaakt. Zo  was het zowel theaterzaal, cinema, danszaal en zo veel meer. De meesten zullen het Feestpaleis herinneren als danszaal vanaf midden jaren 50 onder enkele varianten.
Begin 2001 werd het Feestpaleis getroffen door een verwoestende brand. Ook de gekende muurschilderingen werden daarbij volledig vernietigd. Tot grote vreugde van vele feestvierders kon een volledig vernieuwd Feestpaleis 9 maand later opnieuw zijn deuren openen. Een Huzarenstuk.
Tijden veranderen, de jeugd zoekt zijn vertier op andere manieren en zo moest het Feestpaleis na 90 jaar zijn deuren sluiten. We wensen dan ook in naam van iedereen de familie Gansbeke te bedanken voor de tientallen jaren van plezier, liefde en vreugd die zij voor ons mogelijk maakten.

 

BM.jpg


Op 26, 27 en 28 april plande Erfgoed Viersprong een afscheidsweekend. Een weekend dat bestaat uit een praatnamiddag , fluo schilderen (met lichtgevende verf) voor kinderen, een doorlopende tentoonstelling met oude foto's, affiches en krantenknipsels. Bezichtiging van het gebouw met de vele muurschilderingen. Verder is er ook te genieten van de live uitzendingen van de plaatselijke evenementenradio VROB.
De nieuwe eigenaar Peter Vermeulen, zaak voerder van Con-Struct bvba te Lochristi, wil met respect en gevoel voor het gebouw het bestaand karakter behouden en ombouwen tot unieke woongelegenheden en lofts. Een onderneming waarbij ook de gekende voorgevel blijft bestaan.


De allerlaatste keer dus. De allerlaatste keer dat er ooit een liveband komt optreden en men nog eenmaal de Feestpaleis sfeer kan opsnuiven.
Wij gaan niet alleen voor het aangekondigde en plaatselijke “Bluesy Muloosy” maar zeker ook voor het sentimentele en verbondenheid aan het pand. Tenslotte leerde ik hier mijn wederhelft kennen.


Een eerste aangename verrassing was kwam er met het onaangekondigde voorprogramma. Jammer dat we de 20 min durende set van pianist met trompetspeler hebben gemist. Net op tijd om een tweede voorprogramma te aanschouwen. Men in black zo noemt dit zeer jeugdig zestal zich die voor het merendeel uit spruiten van Bluesy Muloosy leden bestaat. Men in black zijn alles behalve een boysband, ze rocken oerend hard en dit ondanks hun leeftijd. “Song 2”, “Nothing else matters”, “lean on me”, “Snow”, “ Feeling good” en “Smells like teen spirit” is een greep uit hun korte maar stevige set. Prachtig ruig gitaarwerk, mooie synths en een verbluffende sterke stem van de “kleinste” van de bende. Heel erg knap, mijn kans op hart- en vaatziekten verminderd hiermee aanzienlijk. De muziekschool van Lochristi zal hier ook wel ergens voor iets tussen zitten.

 

Men_in_black.jpg


En dan eindelijk Bluesy Muloosy, een twaalfkoppige band met zijn wortels vergrendeld in de muziekschool van Lochristi. Een band die ontstaan is in een niet zo ver verleden. Vijf blazers, 3 gitaren, keys, drums, een zangeres en een zanger, da’s niet mis. Het moet zowat de vierde keer zijn dat we deze band mochten aanhoren en het is iedere keer weer een plezier hen te horen. Een dergelijke bezetting geeft je natuurlijk de mogelijkheid om een volle en warme sound te creëren en dat doen ze ook met volle overtuiging. Bluesy Muloosy opent met “Let me entertain you” van Robbie Williams. De toon is gezet. Onmiddelijk volgen in sneltempo  “Son of a preacher man” (Dusty  Springfield), “Don’t wanna dance” (Eddy Grant),” Hooked on a feeling” (Jonathan King), “I need a dollar” (Aloe Blacc), “Superstistious”  (Stevie Wonder), “I’m a believer” (The Monkeys), hier een daar een krijgen we prachtige slow en het zeer strakke  maar wondermooie “Sweet Child of mine” (Guns and roses). Daarna gaat het ritme opnieuw omhoog ditmaal met meer hedendaagse muziek: “Can’t stop the feeling”,” Uptown funk”, “Happy” en “I need never get old”.

MB_band.jpg


Soulfull, funky grooves en een boel klassiekers, een veelzijdig repertoire,  we krijgen het allemaal voorgeschoteld. Met een enorme dynamiek Zangeres Aline en zanger Simon tillen de songs ook visueel naar een hoogtepunt. Heel even wanneer Simon voluit gaat denken we dat Frank Sinatra weer verrezen is maar dat kan toch niet of wel?

Aline_en_Simon.jpg

Af en toe springt men dan nog eens met zijn twaalven in de lucht, sportief zijn ze dus ook. De aanstekelijke , eigentijdse en strakke  bewerking van de nummers slaat duidelijk aan bij het publiek en zorgt voor een euforische ambiance.
Dat er heel wat jong en jonger talent zit in Lochristi en omgeving zullen ze in het Feestpaleis geweten hebben.

Klik op video hieronder voor een fotoreportage

Foto Feestpaleis: Bennie Vanderpiete
Artikel/foto’s: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern

Kroegentocht “Buiten de zone” 2019

Das_Rock.jpg

De kroegentocht “Buiten de zone” was alweer aan zijn  5e editie toe. Een editie die in het teken stond van leute, gezelligheid, ontmoetingen , en drankje hier en daar, een danspasje maar vooral muziek, veel muziek.


Deze kroegentocht die traditiegetrouw jaarlijks doorgaat op de eerste vrijdag van juni, situeert zich in een viertal cafés te St Amandsberg en Destelbergen. Naar goeie gewoonte begint de bands te spelen om 21u00 en eindigen omstreeks 02u00 (en voor sommigen is dit nog te vroeg). Waar er aanvankelijk vijf cafés bij betrokken waren zijn het de laatste jaren door mobiliteitsproblemen slechts vier cafés maar er gaan stemmen op om voor de volgende edities opnieuw voor vijf zaken te gaan.

Stix__Stuff.jpg

Stix & Stuff @café  Haeseveld


Het concept (mede tot stand gebracht door Luc Segers een oud VRT medewerker) is vrij simpel. Geïnteresseerden kopen in voorverkoop of op de avond zelf een Tyvekbandje dat om de pols gedaan word net zoals bij concerten. Dit geeft hen toegang tot alle zaken die meedoen aan de kroegentocht maar wat meer is ook zo kunnen ze ook gratis mee met één van de twee bussen die in een lus rondrijden van café naar café. Het uurrooster van de bussen staat vermeld in het programmaboekje. De wachttijd tussen de bussen is niet langer dan een halfuur. Op die manier kan men alle zaken minstens eenmaal bezoeken op de avond en toch in iedere zaak van een behoorlijk stuk optreden genieten.
De organisatoren kozen voor zoveel mogelijk variatie te brengen zo heeft ieder zijn meug. Voor deze “houten” jubileumeditie heeft men dan ook zijn uiterste best gedaan om een uitstekende kwaliteit van bands en variëteit aan te bieden .

10_Cats_Down.jpg                                                                                                                      

10 Cats down @ Nenuphar (foto Dirk De Bourderé)


De vier deelnemende cafés en bands waren:


Café Haeseveld: Stix & Stuff – brengt blues, funk en rock van de grootheden der aarde op verbluffende manier.
Café Westveld: Das Rock – een StuBru covergroep die stevige rock en pop brengt van New Wave tot Grunge.
Café De Nieuwe Admiraal: Swift – kwaliteitsvolle  tijdsloze  classick rock, soul, funk en pop  
Café Nenuphar:  10 Cats Down – Rockabilly van de jaren 50/60
In alle zaken zat de sfeer er dik in en dit tot in de late uurtjes en we zijn ervan overtuigd dat diegenen die er dit jaar bij waren al uitkijken naar volgend jaar.

 Foto/videoreportage (met dank aan Dirk De Bourderé)

Artikel en foto's: De Clercq Marc

 

0
0
0
s2smodern

50 jaar Domein Puyenbroeck-Taxi Lane rockt

Carine_Steve_Willy.jpg

Domein Puyenbroeck te Wachtebeke vierde op zondag 5 mei zijn 50 jarig bestaan. Meer dan 15.000 bezoekers konden ondanks het mindere weer  genieten van een korte maar krachtige namiddag.

Geïnteresseerden konden in het molenmuseum Mola een tentoonstelling bezoeken over de geschiedenis van 50 jaar Puyenbroeck.
Grote en kleine kinderen hadden hun handen vol aan de oude kermis, de springkastelen en het retro-gamen in de centrale tent op het evenementen eiland. De centrale tent waar ook de uitgebreide "vintagemarkt" een behoorlijke massa kijklustigen aantrok. Natuurlijk kon een oldtimer- en Volkswagen busjes show niet ontbreken op het gebeuren. De paarden met huifkarren waren hier duidelijk op bekend terrein en de families genoten van een ritje door het domein. Vanuit de gekende roeibootjes waren ook enkele filmklassiekers te bekijken en dit op de drijvende bioscoop.
De namiddag werd live opgeluisterd door Gilles Simoens, Knetter Kidsband en een vaandel/wimpel demonstratie.

Taxi_Lane.jpg

Als muzikale afsluiter van deze koude maar geslaagde jubileumeditie zagen we de lokale coverband Taxi Lane en afsluiten deden ze dan ook met een spetterend optreden (nee nee, het regende niet).

Een kort woordje over pop/rockband Taxi lane:
Enkele jaren terug ontstond dit zestal op (ondermeer) de grondvesten van het in de jaren 90 populaire Velvet Spine en Meubeltoonzaal waarmee we hun roots in Lochristi en omstreken kunnen situeren. Een groot deel van de muzikanten heeft een lange en rijke muzikale geschiedenis. Ze deden hun ervaring en podiumvastheid op tijdens de vele evenementen, festivals, op de openbare radio en TV. Leadzangeres Carine bracht het, in een ver verleden, samen met Helmut Lotti tot finaliste in de Nederlandse Soundmixshow. Een stevig repertoire en een pak aan ervaring is hun grote troef en dat hoor je. Hoe kan het ook anders. Taxi Lane is een band die op volle toeren draait bij ieder optreden en zo hoort het ook “ put your dance shoes on baby and let's groove".

Ritme_gitaar.jpg

De bandleden:
Jean Pierre Van de Vijver: keyboard, piano (Velvet Spine, Meubeltoonzaal, Euforic, Stop the press, Aroma, Taxi Lane)
Willy De Geest: leadguitar en backing vocals (Meubeltoonzaal, Taxi Lane)
Luc de Geest: drums, percussie (Velvet Spine, Meubeltoonzaal, Ordinary People, Euforic, De Bevlekte Ontvangenis, Jazz Academie, Taxi Lane)
Carine De Bruyne: leadzang (Slippery People, Taxi Lane)
Steve Antheunis: bas – ritmeguitar, backing vocals (Slippery People, Taxi Lane)
Mathias Foubert: ritmegitaar, keyboards, lead- en backingvocals (The Ambroses, Taxi Lane)


Een greep uit het repertoire: Sharp dressed man, Addicted to love, Bad moon rising, Play that funky music, Money for nothing, Steamy windows, Born to be wild, Summer of 69, Whole lotta Rosie, enzomeer.
Taxi Lane wist ons en vele anderen in het Provinciaal Domein Puyenbroeck een zeer prachtig optreden te serveren zodat we met een tevreden gevoel en “rockin in the free world” in ons hoofd naar huis konden.
Gelukkig moeten we geen 50 jaar wachten op het volgende optreden.

Foto/videoreportage hieronder

 


Artikel en foto’s: Marc De Clercq

 

0
0
0
s2smodern

Maas & Demets toert.

Arne_en_Steve.jpg

Nee,  Maas & Demets is geen bouwfirma nog één of andere winkelketen en ook geen horecazaak maar wel een oerdegelijk akoestisch muzikaal duo die perfect op elkaar ingesteld zijn.


Brasserie "Het Achturenhuis" te Ledeberg staat maandelijks garant voor een optreden van uitstekende bands allerlei. Dit werd weer eens bevestigd met een geslaagd optreden van twee topmuzikanten.

Arne.jpg


De “jongeling” bij dit duo is 25 jarige Arne Demets uit Ledegem West Vlaanderen die de muzikale microbe duidelijk van huis uit meegekregen heeft. Amper uit de pampers probeert Arne zijn eerste  instrument een trompet maar de gitaar van zijn moeder lag hem algauw beter. Op 12-jarige leeftijd volgde hij opleiding gitaar in het conservatorium te Kortrijk. Later vervolgde hij zijn muzikale ambities aan het Antwerpse Kunsthumaniora (jazz/pop-rock) waarna hij zijn masters voltooide aan het KASK conservatorium te Gent.    
Met zijn trio “The Blues Vision”  bracht 3 CD’s uit: "School Blues", "Counting Sheep" en het iets meer rock getinte  “Kind of Blues”. CD’s waarvan hij samen met drummer Bernd Coene het merendeel van de songs schreef.                                                                                                             
Naast “Stix & Stuff”, “Ed & the Gators”,” Experience Jimmy Hendrix”,” Elan”, “Old  Skool Blues band”, “Malcolm X” (muzikaal theater) kun je Arne ook op verschillende bluesjams zien.

Steve.jpg


Steve Maas is  de “oudere” klasbak van de twee en opereert uit het Oost Vlaamse Zaffelare. Steve is eveneens een uitstekend gitarist en daarnaast een begenadigd singer/songwriter. Na eveneens in verscheidene bands gespeeld te hebben houd hij het tegenwoordig bij de twee blues/rockbands “Stix & Stuff”, “The Snow Monkeys” en de gebruikelijke bluesjam sessies in De Mooie Molen.
Steve Maas en Arne Demets kennen elkaar reeds geruime tijd maar een eerste samenwerking kwam er een pas drietal jaar terug  toen Steve's band Stix&Stuff aan een upgrade toe was. Arne en Bernd Coene (drummer bij The Blues Vision) werden de nieuwe aanwinsten bij Stix&Stuff. Dit resulteerde onmiddellijk in een sterke muzikale en vocale groep. Een zalfje voor het muzikaal oor voor menig muziekliefhebber.
Als duo speelden Maas &  Demets voor het eerst samen tijdens de Gentse Feesten 2016 in “Het Gouden Mandeken”, een gezellig authentiek keldercafé net onder “Het Vleeshuis”. Het optreden was toen nog  op elektrische gitaar. Zes maand terug waren beide vrienden (nog maar eens) op bezoek bij gitarenbouwer Erik Geraerts te Brussel. Een mooie akoestische gitaar in de shop viel daar op en al snel werd Arne verliefd op de sound en degelijkheid van het instrument. De nieuwe aankoop deed beide heren besluiten het toch maar eens volledig akoestische set (terug naar de roots) te proberen en zowaar het werkt heel goed zelfs. Arne op akoestische gitaar is bijna een goddelijk moment. De samenzang tussen beide heren zit perfect, Arne ietsje laag en Steve een octaaf hoger, subliem. Ik vroeg me af hoe mooi het zou zijn indien er nog stemmen zouden bijkomen. In de wandelgangen horen we dat er hier en daar wel eens een viool contrabas of dergelijk instrument het duo kan begeleiden. Het word dus vervolgd en wij kijken ook uit naar nog meer.

Arne_Steve_en_Olga.jpg


In het achturenhuis konden we genieten van een rollercoaster van blues, Americana ,country, soul, enz. Nummers zoals “I’m on fire”, “The Breeze”, “Tiger by the tail”, “One horse town”, “Take me down little Suzy” (The Stones), “All my exes live in Texas”, “Mustang Sally”, “Suspicious Mind” en “Michigan milk carton kids”. Mooi moment was het ook toen Olga (een dame uit het publiek) spontaan “Suzy Q”  van CCR meespeelde op gitaar samen me Arne. Dergelijke niet afgewogen optredens zorgen altijd voor een uitstekende en warme muzikale avond en de reden waarom wij er altijd bij zijn.

Hieronder een een kleine impressie/fotoreportage: 

 

Op 17 Mei is het volgend optreden in Het Achturenhuis met het vader/dochter duo “Semper Pie”

 

Artikel/foto's: Marc De Clercq

0
0
0
s2smodern